I & YoU

داستان زيبا و عاشقانه ديوانگي و عشق

seid mohammad — Thu, 12 Apr 2012 10:03:00 GMT

داستان زيبا و عاشقانه ديوانگي و عشق

زمان هاي قديم? وقتي هنوز راه بشر به زمين باز نشده بود. فضيلت ها و تباهي ها دور هم جمع شده بودند.

ذکاوت گفت بياييد بازي کنيم. مثل قايم باشک!

ديوانگي فرياد زد: آره قبوله من چشم مي زارم!

چون کسي نمي خواست دنبال ديوانگي بگردد?‌ همه قبول کردند.

ديوانگي چشم هايش را بست و شروع به شمردن کرد: يک? … دو? … سه? … !

همه به دنبال جايي بودند که قايم بشوند.

نظافت خودش را به شاخ ماه آويزان کرد.

خيانت خودش را داخل انبوهي از زباله ها مخفي کرد.

اصالت به ميان ابر ها رفت.

هوس به مرکز زمين راه افتاد.

دروغ که مي گفت به اعماق کوير خواهد رفت? به اعماق دريا رفت.

طعم داخل يک سيب سرخ قرار گرفت.

حسادت هم رفت داخل يک چاه عميق.

آرام آرام همه قايم شده بودند و

ديوانگي همچنان مي شمرد: هفتادو سه? هفتادو چهار? …

اما عشق هنوز معطل بود و نمي دانست به کجا برود.

تعجبي هم ندارد. قايم کردن عشق خيلي سخت است.

ديوانگي داشت به عدد 100 نزديک مي شد? که عشق رفت وسط يک دسته گل رز آرام نشت.

ديوانگي فرياد زد: دارم ميام. دارم ميام …

همان اول کار تنبلي را ديد. تنبلي اصلا تلاش نکرده بود تا قايم شود.

بعد هم نظافت را يافت. خلاصه نوبت به ديگران رسيد. اما از عشق خبري نبود.

ديوانگي ديگر خسته شده بود که حسادت حسوديش گرفت و آرام در گوش او گفت: عشق در آن سوي گل رز مخفي شده است.

ديوانگي با هيجان زيادي يک شاخه گل از درخت کند و آن را با تمام قدرت داخل گل هاي رز فرو برد.

صداي ناله اي بلند شد.

عشق از داخل شاخه ها بيرون آمد? دست هايش را جلوي صورتش گرفته بود و از بين انگشتانش خون مي ريخت.

شاخهء درخت? چشمان عشق را کور کرده بود.

ديوانگي که خيلي ترسيده بود با شرمندگي گفت

حالا من چي کار کنم؟ چگونه مي توانم جبران کنم؟

عشق جواب داد: مهم نيست دوست من? تو ديگه نميتوني کاري بکني? فقط ازت خواهش مي کنم از اين به بعد يار من باش.

همه جا همراهم باش تا راه را گم نکنم.

و از همان روز تا هميشه عشق و ديوانگي همراه يکديگر به احساس تمام آدم هاي عاشق سرک مي کشند …

نظرت چيه؟

داستان عاشقانه و زيباي شاخه گل خشکيده

seid mohammad — Thu, 29 Mar 2012 22:37:00 GMT

داستان زيباي شاخه گل خشکيده ، اولين و بينظير ترين داستانهاي عاشقانه ميباشد ،
خواندني و جذاب !! پيشنهاد ميشود اين داستان را بخوانيد هرچند به کوتاهي
داستانهاي ديگر نيست اما از همه زيبا تر است !!
حتما چند دقيقه وقت خودتان را به خواندن اين داستان قشنگ بگذاريد و لذت ببريد !!
داستان زيباي گل خشکيده در ادامه مطلب

” قد بالاي 180، وزن متناسب ، زيبا ، جذاب و …
اين شرايط و خيلي از موارد نظير آنها ، توقعات من براي انتخاب همسر آينده ام بودند.
توقعاتي که بي کم و کاست همه ي آنها را حق مسلم خودم ميدانستم .
چرا که خودم هم از زيبائي چيزي کم نداشتم و ميخواستم به اصطلاح همسر آينده ام لا اقل از
لحاظ ظاهري همپايه خودم باشد . تصويري خيالي از آن مرد روياهايم در گوشه اي از ذهنم حک
کرده بودم ، همچون عکسي همه جا همراهم بود .
تا اينکه ديدار محسن ، برادر مرجان ، يکي از دوستان صميمي ام به تصوير خيالم جان داد و آن
را از قاب ذهنم بيرون کشيد.
از اين بهتر نميشد. محسن هماني بود که ميخواستم ( البته با کمي اغماض!) ولي خودش
بود . همان قدر زيبا ،با وقار ، قد بلند ، با شخصيت و …
در همان نگاه اول چنان مجذوبش شدم که انگار سالها عاشقش بوده ام و وقتي فرداي آن روز
مرجان قصه ي دلدادگي محسن به من را تعريف کرد ، فهميدم که اين عشق يکطرفه نيست.
واي که آن روز ها چقدر دنيا زيباتر شده بود . روياهايم به حقيقت پيوسته بود و دنياي واقعي در
نظرم خيال انگيز مينمود.
به اندازه يي که گاهي وقت ها ميترسيدم نکند همه ي اينها خواب باشد .
اما محسن از من مشتاق تر بود و به قدري در وصال مان عجله داشت که ميخواست قبل از
رفتن به سربازي به خواستگاري ام بيايد و با هم نامزد بشويم.
ولي پدرم با اين تعجيل مخالفت کرد و موضوع به بعد از اتمام دوران خدمت محسن موکول شد.
محسن که به سربازي رفت ، پيوندمان محکم تر شد . چرا که داغ دوري ، آتش عشق را در
وجودمان شعله ورتر کرده بود و اگر قبل از آن هفته يي يک بار با هم تماس داشتيم ، حالا هر
روز محسن به من تلفن ميکرد و مرتب برايم نامه مينوشت.
هر بار که به مرخصي مي آمد آن قدر برايم سوغاتي مي آورد که حتي مرجان هم حسودي
اش ميشد !
اما درست زماني که چند روزي به پايان خدمت محسن نمانده بود و من از نزديکي وصال مان در
پوست خود نميگنجيدم ، ناگهان حادثه يي ناگوار همه چيز را به هم ريخت .
انفجار يک مين باز مانده از جنگ منجر به قطع يکي از پاهاي محسن شد
اين خبر تلخ را مرجان برايم آورد همان کسي که اولين بار پيام آور عشق محسن بود .
باورم نميشد روزهاي خوشي ام به اين زودي به پايان رسيده باشند .چقدر زود آشيان آرزوهايم
ويران شده بود و از همه مهمتر سوالاتي بود که مرا در برزخي وحشتناک گرفتار کرده بود . آيا
من از شنيدن خبر معلوليت محسن براي خودش ناراحت بودم يا اينکه . . .
آيا محسن معلول ، هنوز هم ميتوانست مرد روياهايم باشد ؟ آيا او هنوز هم در حد و اندازه
هاي من بود ؟!
مني که آن قدر ظاهر زيباي شوهر آينده ام برايم اهميت داشت !!
محسن را که آوردند هنوز پاسخ سوالاتم را نيافته بودم و با خودم در کشمکش بودم .
براي همين تا مدتها به ملاقاتش نرفتم تا اينکه مرجان به سراغم آمد .
آن روز مرجان در ميان اشک و آه ، از بي وفايي من ناليد و از غم محسن گفت . از اينکه او
بيشتر از معلوليتش ، ناراحت اين است که چرا من ، به ملاقاتش نرفته ام .
مرجان از عشق محسن گفت از اينکه با وجود بي وفائي من ، هنوز هم ديوانه وار دوستم دارد و
از هر کسي که به ملاقاتش مي رود سراغم را ميگيرد.
هنگام خداحافظي ، مرجان بسته يي کادو پيچي شده جلويم گرفت و گفت:
اين آخرين هديه يي است که محسن قبل از مجروحيتش برايت تهيه کرده بود . دقيقا نميدونم
توش چيه اما هر چي هست ، محسن براي تهيه ي اون ، به منطقه ي مين گذاري شده رفته
بود و . . . اين هم که مي بيني روي کادوش خون ريخته ، براي اينه که موقع زخمي شدن ، کادو
دستش بوده و به خاطر علاقه ي به تو ، حاضر نشده بود اون رو از خودش دور کنه .
بعد نامه يي به من داد و گفت :
اين نامه رو محسن امروز براي تو نوشت و گفت که بهت بگم :
( نامه و هديه رو با هم باز کني )
مرجان رفت و ساعت ها آن کادوي خونين در دستم بود و مثل يک مجسمه به آن خيره مانده
بودم اما جرات باز کردنش را نداشتم .
خون خشکيده ي روي آن بر سرم فرياد ميزد و عشق محسن را به رخم ميکشيد و به طرز فکر
پوچم ، ميخنديد.
مدتي بعد يک روز که از دانشگاه بر ميگشتم وقتي به مقابل خانه مان رسيدم ، طنين صداي
آشنائي که از پشت سرم مي آمد ، سر جايم ميخکوبم کرد .
_ سلام مژگان . . .
خودش بود . محسن ، اما من جرات ديدنش را نداشتم .
مخصوصا حالا که با بي وفائي به ملاقاتش نرفته بودم .
چطور ميتوانستم به صورتش نگاه کنم !
مدتي به همين منوال گذشت تا اينکه دوباره صدايم کرد
و اين بار شنيدن صدايش لرزه بر اندامم انداخت .
_ منم محسن ، نمي خواي جواب سلامم رو بدي ؟
در حالي که به نفس نفس افتاده بودم بدون اينکه به طرفش برگردم گفتم
_ س . . . . سلام . . .
_ چرا صدات ميلرزه ؟ چرا بر نمي گردي ! نکنه يکي از پاهاي تو هم قطع شده که نميتوني اين
کار رو بکني ؟
يا اينکه نکنه اونقدر از چشات افتادم که حتي نمي خواي نگام کني ! . . .
اين حرفها مثل پتک روي سرم فرود مي آمدند . طوري که به زور خودم را سر پا نگه داشته
بودم .
حرفهايش که تمام شد . مدتي به سکوت گذشت و من هنوز پشت به او داشتم .
تا وقتي که از چلق و چلق عصايش فهميدم که دارد ميرود .
آرام به طرفش برگشتم و او را ديدم ، با يک پا و دو عصاي زير بغلي . . . کمي به رفتنش نگاه
کردم ، ناگهان به طرفم برگشت و نگاهمان به هم گره خود .
واي ! که چقدر دوست داشتم زمين دهان باز ميکرد و مرا مي بلعيد تا مجبور نباشم آن نگاه
سنگين را تحمل کنم .
نگاهي که کم مانده بود ستون فقراتم را بشکند !
چرايش را نميدانم . اما انگار محکوم به تحمل آن شرايط شده بودم که حتي نميتوانستم
چشمهايم را ببندم .
مدتي گذشت تا اينکه محسن لبخندي زد و رفت . . .
حس عجيبي از لبخند محسن برخاسته بود . سوار بر امواج نوري ، به دورن چشمهايم رخنه
کرد و از آنجا در قلبم پيچيد و همچون خون ، از طريق رگهايم به همه جاي بدنم سرايت کرد .
داخل خانه که شدم با قدمهاي لرزان ، هر طور که بود خودم را به اتاقم رساندم و روي تختم ولو
شدم . تمام بدنم خيس عرق شده بود . دستهايم مي لرزيد و چشمهايم سياهي ميرفت . اما
قلبم . . .
قلبم با تپش ميگفت که اين بار او ميخواهد به مغزم ياري برساند و آن در حل معمائي که از
حلش عاجز بودم کمک کند .
بله ، من هنوز محسن را دوست داشتم و هنوز خانه ي قلبم از گرماي محبتش لبريز بود که
چنين با ديدن محسن ، به تپش افتاده بود و بي قراري ميکرد.
ناخودآگاه به سراغ کادو رفتم و آن را گشودم . داخل آن چيزي نبود غير از يک شاخه گلي
خشکيده که بوي عشق ميداد .
به ياد نامه ي محسن افتادم و آن را هم گشودم .
( سلام مژگان ، ميدانم الان که داري نامه را ميخواني من از چشمت افتاده ام ، اما دوست دارم
چيز هائي در مورد آن شاخه گل خشکيده برايت بنويسم . تا بداني زماني که زيبائي آن گل مرا
به هوس انداخت تا آن را برايت بچينم ، ميدانستم گل در منطقه خطرناکي روييده ، اما چون تو
را خيلي دوست داشتم و ميخواستم قشنگترين چيز ها براي تو باشد . جلو رفتم و . . .
بعد از مجروحيتم که تو به ملاقاتم نيامدي ، فکر کردم از دست دادن يک پا ، ارزش کندن آن گل را
نداشته .
اما حالا که درام اين نامه را مي نويسم به اين نتيجه رسيده ام که من با ديدن آن گل ، نه فقط
به خاطر تو ، که درواقع به خاطر عشق خطر کردم و جلو رفتم ، عشق ارزش از دست دادن جان
را دارد ، چه برسد به يک پا و … )
گريه امانم نداد تا بقيه ي نامه را بخوانم . اما همين چند جمله محسن کافي بود ، تا به تفاوت
درک عشق ، بين خودم و محسن پي ببرم و بفهمم که مقام عشق در نظر او چقدر والا است و
در نظر من چقدر پست ….
چند روزي گذشت تا اينکه بر شرمم فايق آمدم . به ملاقات محسن رفتم و گفتم که ارزش
عشق او براي من آن قدر زياد است که از دست دادن يک پايش در برابر آن چيزي نيست و از او
خواستم که مرا ببخشد.
اکنون سالها ست که محسن مرا بخشيده و ما درکنار يکديگر زندگي شيريني را تجربه ميکنيم.
ما ، هنوز آن کادوي خونين و آن شاخه گل خشکيده را به نشانه ي عشق مان نگه داشته
ايم..! “

احساس شما بعد از خواندن اين داستان چيست ؟
در قسمت نظرات منتظر حرف هاي دلتون هستم